تاریخچه ساعت و مخترع آن

%name تاریخچه ساعت و  مخترع آن

ساعت مچی ارزان

تاریخچه ساعت
شما مثل من بارها از کسی که در کنار پیاده‌رویی ایستاده، پرسیده‌اید که «آقا ببخشید ساعت چنده!» … آن مرد که در آنجا منتظر کسی است، درحالی که به ساعت مچی نگاه می‌کند با لبخندی به شما می‌گوید: «خواهش می‌کنم … ربع به چهار.» شما دوباره از او تشکر کرده به راه ادامه می‌دهید با می‌گویید هنوز ۱۰ دقیقه دیگر اضافه دارم، چون تا کمپانی «X” ۵ دقیقه راه است، وانگهی «Y» چندان خوش‌قول وقت‌شناس نیست. پس شما با ۱۰ دقیقه زمان اضافه روبه‌رو هستید. پس می‌توانید به یک آبمیوه‌فروشی یا بستنی‌فروشی رفته کمی را سرگرم بکنید . تا وقت ی را که عده‌ای معتقد هستند «طلاست» جوری هدر بدهید! و در این بین یادتان نیست که عنصر تعیین‌کننده برای اکثر تصمیم‌ها ملاقات‌های شما موجودی بی‌جان به نام «ساعت» است، همان که به مچ دست آن مرد در کنار پیاده‌روی خیابان بسته بود.
ما تمام مثل هستیم و «وقت‌کشی» یکی از شرح وظایف نانوشته هـر روز ماست و هیچ‌کس در این باره هیچ بازخواستی از ما نمی‌کند. هیچ یک از ما هم به درستی نمی‌تواند بگوید که مخترع اصلی این ساعت که بوده است چه کسی به خود اجازه چنین جسارتی داده است که به نیابت ازسوی بشر زمان را به ۲۴ بخش مساوی تقسیم نماید و هر سری آن را به ۶۰ قسمت و هر سری از این ۶۰ را به
۶۰ بخش دیگر. در طول تاریخ اسامی خیلی ی به عنوان مخترع نوعی ساعت به ثبت رسیده خلاصه‌ای کوتاه از زندگی تلاش ‌های آنان برای تهیه و تولید این ساعت در کنار آن آمده است نکته جذاب اینجاست که هرچه به عقب‌تر برمی‌گردیم اشکال اولیه اکثر ساعت‌ها با همین کاربر د و متناسب با شرایط در آن روزگاران ساخـته شده است و کنکاش در این زمینه نشان می‌دهد که بشر همیشه به اشکال مختلف به دنبال «ماهیت» چیستی زمان بوده است. همان عنصری که سهراب سپهری دست پیدا کردن به جنس آن‌را برای ناممکن دانسته می‌گوید:
– «من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه حرف کردم
– حرفی از جنس زمان نشنیدم.»
گرچه اشاره مهم او به حرف‌هایی بوده است که در زمان او زیاد زده می‌شده رنگ و بویی از طراوت و تازگی روزگار او نداشته است باز با این حال می‌توان سهراب را مثل بسياري دیگر از جویندگان این راز دست نپیدا کردن ی به مفهوم «زمان» برشمرد.
نظریات زمانی
آنگونه که اخترشناس‌ قرن هشتم هجری قمری در رساله «معماری زمان» نوشته «زمان نه آغازی دارد و نه پایانی، قابل تقسیم نیست و آنچه که ما آن را بخش می‌کنیم تنها در پندار ما اتفاق می‌افتد.» معنای دیگر حرف این اخترشناس این است که الان من دارم این گزارش را در دفتر روزنامـه «گسترش صنعت» می‌نویسم ساعت ۱۰ روز ۱۲ دیماه ۱۳۸۹ نیست و من بیهوده تصور می‌کنم که در چنین برشی از ایستاده‌ام.داودبن محمود قیصری در ادامه نظریات در مورد می‌گوید: «آدم در طول تاریخ هیچ وقت نتوانسته است به تقسیمی از زمان دست یابد که با رویدادهای کیهانی طبیعی سازگاری داشته باشد از همین روست که هزاران گونه تقویم پدید آمده است که هیچکدام هم با تقویم طبیعی همخوانی سازگاری کامل ندارد.»
آن‌طور که در کتیبه‌های بابلی مشاهده شده، بعد از کوچ قبیله کاسیان از ایران به «میاندرود» یا همان بین‌النهرین، شیوه تقسیم زمان یا شبانه‌روز به ۲۴ ساعت و هر ساعت به ۶۰ دقیقه هر دقیقه به ۶۰ ثانیه و هر ثانیه به ۶۰ ثالثه بوده است بر این اساس دست‌کم از نیمه نخست هزاره دوم پیش از میلاد اینآموزش برای تعیین «وقت» گذاشته شده است. شیوه‌ای که گویا از نظام شصتگانی شمارش اعداد برگرفته شده که در آن زمان رواج داشته و حتی تا امروز باقی مانده است.از عبارت خاصیت ‌های نظام شصتگانی شمارش اعداد، قابلیت‌های بیشتر بخش‌پذیری در بین اجزای این نظام اعداد است یکی از این قابلیت‌ها مربوط به عدد ۳۶۰ است که هر چند در زمان‌سنجی کاربر ی چندانی ندارد، ولی در درجه‌بندی صفحه دایره، سنت دیرین علمی را حفظ کرده است شاید بر این اساس است که این روزها وقتی ما می‌بینیم که فردی حرف را پس می‌گیرد از مواضع خود عقب‌نشینی می‌کند می‌گوییم طرف
۳۶۰ درجه نظرش تغییر کرده است.
و ممکن است بر این اساس است که هر چه ساعت در ۳-۲ قرن اخیر تهیه و تولید شده است، عقربه‌هایش حول محور ۳۶۰ درجه حرکت کرده است ساعت‌هایی که از این نحوه برخوردار نبوده‌اند توفیق کمتری در زمان‌شناسی توسط مردم داشته‌اند، گرچه با ایجاد ساعت‌های دیجیتالی در سال ۱۹۶۲ میلادی حرکت عقربه‌ها روی مدار ۳۶۰ درجه صفحه ساعت‌ها بی‌معنی کم‌کم کمرنگ شد. اما بیش از آن هم انواع ساعت‌ها تولید و ساخته شد و چند صباحی پا به عرصه وجود گذاشت بعد از آن از رده خارج شد، اما عمر ساعت‌های عقربه‌داری که عقربه‌های آن بر مدار صفحه
۳۶۰ درجه می‌گشتند زیاد ‌ترین عمر را در تاریخ «ساعت» داشته است.
انواع ساعت در گذر تاریخ
به‌طور معمول رسم بر این است که مورخان در این گونه موارد به قدیمی‌ترین نظریات موجود از مورخان تاریخ چون «هردوت» استناد می‌کنند، هردوت در این‌باره مکتوبه‌ای دارد که در آن به تاریخ ساخت یک نوع ساعت به نام «ساعت خورشید ی» اشاره کرده و نوشته است: «قدمت این ساعت‌ها به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد.»
او تهیه و تولید این‌گونه وسایل را به سومری‌ها و کلدانی‌ها نسبت می‌دهد، اقوامی که در بین‌النهرین می‌زیسته‌اند. بر اساس مدارک موجود در موزه ساعت‌شناسی لندن، نخستین کسی که به محاسبات نظری ساعت‌های آفتـاب ی تذکر کرد باعث رواج آن شد، «آنکسی ماندر» از اهالی ملطیه یونان در قرن ششم پیش از میلاد مسیح(ع) بود. در این زمان ساعت‌های خورشید ی در نقاط مختلف امپراطوری یونان گسترش یافت. خارج از تمدن یونان باستان هم حدود ۳۴۰ سال پیش از میلاد، ستاره‌شناس کلدانی به نام «بروسوس» نخستین ساعت خورشید ی کروی را طراحی کرد، در این ساعت آفتـاب ی شاخص جالب داخـل نیمکره‌ای واقع شده بود که به اضافه نشان دادن زمان، بر حسب یک تقسیم‌بندی ۱۲ ساعته طول روز، بلندی سایه نیز فصل‌ها را معین می‌کرد.
سومری‌ها این نوع ساعت را گسترش دادند و نخستین ساعت‌های خورشید ی عمودی را ساختند که یک شاخص عمودی سایه‌ای بر صفحه آن می‌انداخت و تقسیم‌بندی آن سایه، نشانه‌هایی از رد شدن ساعت‌های روز بود.
ساعت‌های آفتـاب ی، وسیله‌ای بود که زمان را با مصرف از محل خورشید در آسمان می‌سنجیدند، معمول‌ترین نوع ساعت آفتـاب ی، از میله‌ای تهیه و تولید شده بود که روی صفحه‌ای قرار داشت و ساعت‌های شبانه‌روز روی آن میله نشانه‌گذاری شده بود، وقتی مکان خورشید در ‌آسمان عوض می‌شد، سایه آن میله نیز روی صفحه جابه‌جا می‌شد و بر اساس آن ساعت معین می‌شد.
ساعت میدان‌ها
در شهرهای بزرگ جهان رسم بر این بوده است که ساعت‌‌های آفتـاب ی را در میدان‌های مهم نصب می‌کردند تا مردم در جریان گذران اوقات باشند و امروزه این ساعت‌ها به عنوان نمادهای تمدن در هر یک از شهرهای بزرگ جهان به شمار می‌آید. بسیار زیاد ی از متخصصین معتقد هستند که بیشتر ساعت‌های خورشید ی معمولی، زمان ظاهری خورشیدی را نشان می‌دهند این زمان با زمانی که در ساعت‌های رایج می‌خوانیم، کمی تفاوت دارد در طول سال تا حدود ۱۵ دقیقه جابه‌جا می‌شود. این ساعت‌ها تنها چهار روز در طول سال با ساعت‌های مکانیکی مطابقت دارد (روزهایی مثل ۱۶ آوریل، ۱۴ ژوئن،

این پدیده به این خاطر است که، راستای محور چرخش زمین به دور خود، ثابت نیست زمین وقت چرخش به دور خود کمی تاب می‌خورد، اما ساعت‌های خورشید ی دقیق، همـواره جدول یا نموداری در کنار دارد که این اختلاف را در ماه‌های مختلف برای مخاطبان خود ویرایش می‌کند، اما برخي دیگر از ساعت‌های آفتـاب ی پیچیده نیز با خمیده کردن خط ساعت‌ها روی صفحه یا با روش‌های دیگر، به‌طور مستقیم، ساعت را درست نشان می‌دهند.
ساعت آبی، اختراع ایرانیان
تهیه و تولید ساعت‌های خورشید ی ساعت‌های آبی نشانگر این است که بشر همـواره سعی می‌کرده برای تعیین اوقات زندگی از عناصر طبیعت مثل آب، خورشید ، باد، خاک، گیاه امثال آن بهره‌برداری نماید .
«کالینستنس» مورخ یونانی که در لشکرکشی قوای اسکندر مقدونی به ایران به‌عنوان گزارشگر وقایع جنگی همراه اسکندر بوده است و رویدادهای روزانه مشاهداتش را به‌طور مرتب می‌نوشته در یادداشتی آورده است: «در اینجا (ایران آن روزگار) در دهکده‌ها آب را برحسب نوبت به کشاورزان جهت زراعت می‌دهند.»
این مورخ یونانی در ادامه یادداشت خود که بعدها با محاسبات تقویمی معلوم شد متعلق به سپتامبر ۳۲۶ سال پیش میلاد مسیح(ع) بوده، اضافه کرده است:
«یک شخص از بین آنان انتخاب می‌شود تا بر وقت نوبت‌بندی آب نظارت داشته باشد، این فرد در کنار نهر مهم آب و مکان انشعاب آب (بریجه‌ها) بر سکویی نشسته و ظرفی فلزی را که سوراخ خیلی ریزی در بدنه آن تعبیه شده است در ظرفی بزرگ‌تر پر از آب قرار می‌دهد که بعد از پر شدن ظرف کوچک (یک یا چند بار) که به آهستگی و بر اساس محاسبات قبلی انجام می‌شود، آب را قطع آن را به طرف جوی دیگر کشاورز روانه می‌کند و این کار دائمی است و این وسیله را ساعت آبی گویند و از نزاع کشاورزان بر سر توزیع آب پیشگیری می‌کند.»
اما برخي از منابع رسمی هم خـبر می‌دهند که هنوز مصرف از این نوع ساعت آبی‌ در منطقه‌ای به نام «کاخک» در جنوبی‌ترین بخش خراسان رضوی رایج است و به آنها ساعت فنجان می‌گویند. این سند مورخ یونانی نشان دهنده این است که ایرانیان از دیرباز به و شمارش آن توسط ساعت اعتقاد خاصی داشته‌اند و به نوعی آن را حلال بسياري از موارد خود می‌دانسته‌اند، گرچه عده‌ای از مورخان هم این ساعت را متعلق به یونانیان باستان هم می‌دانند و معتقد هستند که یونانیان ساعت آبی را اختراع کردند با این فرق که آنها ظرف‌هایی مدرج با سوراخ ریز پر از آب می‌کردند آب قطره‌قطره از سوراخ آنها می‌چکید با تذکر به خروج آب از آن ظروف، تا حدودی جهت آنها معلوم می‌شد. همین مورخان نوشته‌اند که یونانیان باستان مخترع ساعت‌های دیگری مثل «ساعت سایه‌ای» هم بودند آنان از میزان سایه یک قطعه چوب عمودی بر صفحه افقی را اندازه می‌گرفتند و احتمالا بر این اساس است که مردمان امروز هم وقتی سایه‌شان کاملا به زیر پایشان می‌رسد متوجه می‌شوند که خورشید در وسط آسمان قرار گرفته ظهر است.
ساعت چینی
در گوشه کنار صفحاتی از تاریخ مخترعان، از چینی‌ها به‌عنوان یکی از مخترعان ساعت در جهان یاد شده است. بر اساس گزارشی که در یکی از بولتن‌های تاریخی به ثبت رسیده، آمده است: «در سال ۱۹۵۶ باستان‌شناسان وسیله‌ای را از زیر خاک بیرون کشیدند که گذر زمان را نشان می‌داد و حروف چینی روی آن حک شده بود.» در آزمایش ‌های نخست، این وسیله را به قرن سوم میلاد نسبت دادند که هیچ شکی در آن نبود اما نکته‌ای که باعث تعجب باستان‌شناسان شد، این بود که وسیله نشان دادن و ساعت‌های نخستین را سوئیسی‌ها تنها سه قرن پیش به صورت مکانیکی اختراع کرده بودند، در حالی که این وسایل کشف شده حکایت از آن داشت که چینی‌ها حداقل ۱۳ قرن در تولید و ساخت ساعت از سوئیسی‌ها جلوتر بوده‌اند نکته عجیب دیگر این که جنس این وسایل زمان‌سنج، از آلومینیوم ساخـته شده بود، در حالی که می‌دانیم آلومینیوم به صورت آلیاژ جسم مرکب وجود داشته در قرن نوزدهم برای نخستین‌بار به یاری قوت برق به صورت مستقل مجزا به دست آمد هم اکنون برای باستان‌شناسان این پرسش بیان است که چینی‌‌ها چگونه شانزده قرن پیش به مکانیزم تهیه و تولید ساعت مکانیکی دسته یافته‌اند و دیگر این‌که چگونه به فلز آلومینیوم دسترسی داشته‌اند؟
ساعت‌های شنی
ساعت‌های شنی متداول‌ترین ساعت‌هایی است که پیش از تولد ساعت‌های مکانیکی بوسیله مردم در چند قرن قبل ساخته استفاده می‌شد.ساعت‌های شنی یا ماسه‌ای، از دو حباب شیشه‌ای چسبیده به هم تشکیل می‌شده که بین آن، سوراخ باریکی جهت رد شدن شن یا ماسه ریز تعبیه شده بود، شن‌ها به تدریج از حباب بالا به حباب پایین سرازیر می‌شد، بعد ظرف را وارونه می‌کرد و همان عمل دوباره تکرار می‌شد، با معلوم شدن و ثبت تعداد دفعات وارونه شدن ظرف‌ها جابه‌جا شدن شن در حباب‌ها، حدود تقریبی زمان معین می‌شد.
ساعت‌های شمعی
ساعت‌های شمعی در نقاطی که مردم به ساعت‌های شنی دسترسی نداشتند بیشتر مصرف می‌شد. یک شمع که بدنه درجه‌بندی شده بود را روشن می‌کردند با سوختن شمع و کوتاه شدن آن را محاسبه می‌‌کردند.
ساعت تحول در زندگی بشر
«لوییس مامفورد» مورخ نامدار غربی که تا سال ۱۹۹۰ هم زنده بود و در آمریکا می‌زیست، تحلیل‌های بسياري در مورد محاسبه زمان دارد که نظریات او را اکثر پژوهشگران تهم اکنون پذیرفته‌اند. او در یکی از زیاد دیده شده ‌ترین کتاب‌های خود با عنوان «تکنیک تمدن» تصریح کرده است که تمدن‌هایی به غیر از تمدن غرب به سطح بالایی از مهارت‌های تکنیکی دست یافته‌اند، بدون آنکه از اصول و اهداف علم تکنیک متاثر آگاه باشند.
«مامفورد» تحلیل جالبی از ساعت شیوه اختراع آن در قرون وسطی دارد که ضمن آن نشان می‌دهد که چگونه تهیه و تولید ساعت زندگی آدم قرون وسطی را متحول می‌کند نقشی انکارناپذیر در پیشرفت دیگر علوم دارد.
با این حال نمی بایست از این مساله غفلت کرد که اکثر مورخان این مساله را پذیرفته و بر آن اصرار دارند که تهیه و تولید ساعت‌هایی با فرم نوین از قرن پانزدهم مورد مصرف بوده است، ولی حدود شش قرن قبل از میلاد مسیح(ع) بابلی‌ها- در عصر امپراطوری دوم- چند مورد ساعت ابداعی از خود به‌جا گذاشته‌اند که امروز مورد استفاده تمام کشورهاست مرسوم داشتن هفت روز هفته و تعیین عدد پایه ۶۰ جهت ساعت از یادگارهای بابلی‌ها به شمار می‌رود، براي چه که بابلی‌ها عقیده داشتند به علت این که عدد ۶۰ به اعداد ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ۶، ۱۰، ۱۵، ۲۰ ۳۰ قابل تقسیم است، آن را عدد پایه در نظر گرفتند آنها بودند که ۶۰ را مبنای ساعت قرار دادند و تقسیم‌بندی دایره‌ای ۳۶۰ درجه که مضربی از ۶۰ می‌باشد هم از آثار پژوهشگران بابلی است. ۲ سپتامبر و ۲۵ دسامبر).

انواع ساعات ابتدائی:
در قدیم بشر جهت دانستن و ایام، با توجه به تجربه دانش زمانه، ساعت هائی را اختراع کرده مورد مصرف قرار داده است که مهم ترین آنها جمله است از:
ساعت سایه ای:
مصریان گذشته ساعتی ساختند که به آن ساعت سایه ای می گفتند. این ساعت به گونه ای بود که سایه قطعه ای چوب عمودی برروی قطعه چوب افقی می افتاد و زمان را با ان اندازه می گرفتند.
ساعت آبی:
ساعت آبی هم بوسیله مصریان اختراع شد. در این نوع ساعت، از جریان نواخت آب مصرف می شده، به این ترتیب که داخـل ظرف مدرج سوراخ دار را با آب پر می کردند که آب قطره قطره از سوراخ کوچک می چکیده و با توجه به میزان آب خروجی، زمان تا حدودی معلوم می شده است.
ساعت شنی:
ساعت شنی یا ماسه ای: از دو حباب شیشه ای چسبیده به هم تشکیل می شده که بین آن، سوراخ باریکی جهت رد شدن شن یا ماسه تعبیه می کردند تا شن ها بتدریج از حباب بالا به حباب پایین جمع شود. بعد ظرف را وارونه می کردند و همان عمل دوباره تکرار می شد. با معلوم شدن تعداد دفعات جابجا شده شن ها در حباب ها، حدود تقریبی زمان معین می گردید.
ساعت شمعی:
در این نوع ساعت، بدنه شمع مدرج می شد و با سوختن شمع کوتاه شدن آن زمان را محاسبه می کردند.
ساعت خورشید ی:
توالی فصل ها تأثیر آن بر زندگی آدم ها از زمان های دور، دانش تقویم را به نیازی اصلی برای آدم در تمدن های بزرگ تبدیل کرد. موضوع اصلی تقویم سنجش اندازه گیری زمان بود در این بین دانستن مدت روز داشتن زمان آن خیلی با اهمیت زیاد می نمود. حضـور خورشید در آسمان و تکرار روز شب اندیشهٔ تهیه و تولید نخستین وسائل جهت سنجش زمان را در آدم ایجاد کرد به این ترتیب ساعت های آفتـاب ی به عنوان اولین ساعت ها ساخـته شد و با درک بهتر آدم از کارایی کرهٔ آسمانی پیشرفت کرد. بر اساس نوشته های هرودوت قدمت این ساعت ها به ۵۰۰۰ سال قبل برمی گردد او تهیه و تولید این وسائل را به سومری ها و کلدانی ها نسبت می دهد، اقوامی که در منطقهٔ بین النهرین می زیستند.
بر مبنای مدارک موجود نخستین فردی که به محاسبات نظری ساعت های خورشید ی توجه کرد و باعث رواج آن ها شد، آنکسی ماندر اهل ملطیه در قرن ۶ پیش از میلاد بود. در این زمان بود که ساعت های آفتـاب ی در نقاط مختلف امپراطوری یونان گسترش یافت. خارج از تمدن یونان، در حدود ۳۴۰ سال پیش از میلاد ستاره شناسی کلدانی به نام بروسوس نخستین ساعت آفتـاب ی کروی را طراحی کرد. در این ساعت آفتـاب ی جذاب شاخص داخـل نیمکره ای واقع بود که همچنین نشان دادن زمان بر حسب یک تقسیم بندی ۱۲ ساعتهٔ طول روز، بلندای سایه و نیز فصل ها را معین می کرد.
نخستین ساعت های آفتـاب ی که شاید حتی پیش از این اقوام هم بوده است، فقط گذر خورشید را از نصف النهار ناظر معین می کرد که همان ظهر شرعی است. سومری ها این ساعت را گسترش دادند و اولین نمونه ساعت های خورشید ی عمودی را ساختند. در این ساعت ها که آسان ترین نوع ساعت های آفتـاب ی است، یک شاخص عمودی سایه ای بر صفحه ای می اندازد که تقسیم بندی آن نشانگر ساعت های روز است.
ساعت خورشید ی وسیله ای است که را با استفاده از محل خورشید در آسمان می سنجد. معمول ترین نوع ساعت آفتـاب ی از میله ای ساخـته شده است که روی صفحه ای قرار دارد و ساعت های شبانه روز روی صفحه نشانه گذاری شده اند. وقتی مکان خورشید در آسمان عوض می شود، محل سایهٔ میله هم روی صفحه جابه جا می شود و ساعت را نشان می دهد.
ساعت آفتـاب ی:
در ساعت خورشیدی، میله ای عمودی بر سطح افقی نصب می شده است که با اندازه گیری سایه آن میله، معلوم می شده است.
ساعت های آفتـاب ی در فرهنگ مردم:
در بیشتر شهرهای بزرگ این ساعت ها در میدان مهم نصب می شد تا مردم ساعت را بدانند. نمونه های بسياري از اولین ساعت های خورشید ی تا امروز وجود دارد که با پیشرفت علم و دانش آدم در زمینهٔ ریاضیات، کامل تر و دقیق تر شده است و امروزه این ساعت ها به عنوان نمادی از تمدن هر سرزمین مورد تذکر قرار می گیرند.
دقت ساعت های خورشید ی:
بیشتر ساعت های آفتـاب ی تزئینی جهت عرض جغرافیایی ۴۵ درجه طراحی می شوند. چنانچه بخواهیم چنین ساعت هایی را جهت عرض های جغرافیایی دیگر به کار ببریم، می بایست صفحهٔ ساعت را کج کنیم تا محور ساعت (راستای میلهٔ ساعت) موازی با محور چرخش زمین قرار بگیرد و راستایش (در نیم کرهٔ شمالی) به سمت قطب شمال باشد. ساعت های آفتـاب ی معمولی، زمان ظاهری خورشیدی را نشان می دهند. این با زمانی که از ساعت می خوانیم کمی تفاوت دارد در طول سال تا حدود ۱۵ دقیقه جابه جا می شود. این ساعت ها فقط ۴ روز در طول سال با ساعت های مکانیکی مطابقت دارند (۱۶ آوریل، ۱۴ ژوئن، ۲ سپتامبر و ۲۵ دسامبر). این پدیده به این خاطر است که راستای محور چرخش زمین به دور کاملاً ثابت نیست زمین چرخش به دور کمی تاب می خورد. ساعت های خورشید ی دقیق همیشه جدول یا نموداری در کنار خود دارند که این اختلاف وقت را در ماه های مختلف سال تصحیح می نماید . برخي دیگر از ساعت های خورشید ی پیچیده نیز با خمیده کردن خط ساعت ها روی صفحهٔ یا باشیوه های دیگر مستقیماً ساعت درست را نشان می دهند.
انواع نو تر ساعت:
با پیشرفت علم و دانش بشری، به تدریج ساعت های دقیق تر مکانیکی ، وزنه ای، فنردار، برقی، باطری دار و رایانه ی جای ساعت های آبی، آفتـاب ی و ماسه ای را گرفتند. به ویژه از زمان استفاده آدم از فنر جهت راه انداختن چرخ های دندانه دار، که به ساعت شمار و دقیقه حتی ثانیه شمار متصل هستند ، سنجش دقیق زمان جهت تمام به طور آسان میسر گردید. در اوایل قرن شانزدهم اولین ساعت مچی آهنی، که نسبتا زمخت بوده، توسط نفر آلمانی ساخـته شد. بعدها در اواخر قرن هجدهم با مصرف از فنر چرخ دنده های بسیار زیاد کوچک، امکان ساختن ساعت های مچی ظریف به وجود آمد، به طوری که اولین ساعت های مچی شبیه ساعت های امروزی، در کشور سوئیس «از سال های ۱۷۹۰ به بعد» ساخـته شد.
بین سال های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ بزرگ ترین، حجیم ترین و جسیم ترین ساعت دیواری جهان ، در کلیسای سن پیر در فرانسه نصب گردید. ارتفاع ساعت ۱/۱۲ متر عرض آن ۰۹/۶ متر ضخامتش ۷/۲ متر بوده که از ۹۰۰۰۰ قطعه تشکیل شده است. در مقابل بزرگ ترین ساعت، ظریف ترین ساعت جهان تنها ۹۸/۰ میلی متر قطر دارد.
ساعت هایی با تکنولوژی های :
تکنولوژی امروزی، آدم را قادر تهیه و تولید ساعت های بسیار زیاد ظریف و دقیق مکانیکی ، تمام الکترونیکی ، رایانه ی و حتی اتمی بسازد.
ساعت با فرم نوین ۲۴ ساعتی حداقل از قرن پانزدهم مورد استفاده بوده است؛ حدود شش قرن قبل از میلاد، بابلی ها «در عصر امپراطوری دوم» چند مورد ابداعی از به جای گذاشته اند که امروزه هم مورد مصرف کلیه کشور هاست. مرسوم داشتن هفت روز هفته و تعیین عدد پایه ۶۰ جهت ساعت، از یادگارهای بابلی ها بشمار می رود. بابلی ها عقیده داشتند چون عدد ۶۰ به اعداد ۱، ۲، ۳، ۵، ۶، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۳۰ قابل تقسیم است. لذا ، این عدد را پایه در نظر گرفته مبنای تقسیم بندی ساعت قرار دادند. همين طور تقسیم بندی دایره به ۳۶۰ درجه «مضربی از ۶۰» از کارهای بابلی ها است .

برچسب ها

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

0 دیدگاه در “تاریخچه ساعت و مخترع آن”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوپروب close
بک لینک